Göç eden bulutların gözyaşlarıydı bu yağmurlar.
İstemese de sürekli ilerleyen bulutlar... Geride kalan hayvana, nebata, insana hayat kaynağı olan yağmurlar...
Gitmek zorunda kalan insanlar, onları bekleyen yaralılar...
Ne kadar çok benziyor insan bulutlara.
Uzaktan bakınca bembeyaz ve yumuşak.
Gri bir kalp bulursun sonra.
Ve şimşekler gelince karşı karşıya...
Ardından gözyaşları bardaktan boşanırcasına.
İşte böyledir hayat. Yerinde durmayan insan, sürekli gider, gitmeye zorlanır belki de farkında olmadan gider.
Kimisi köyünden gider, derdi ekmek parası.
Kimisi bir kalpten, derdi gönül yarası.
Ne için, kim için, nereye ,nasıl, ne zaman... Kesilmeyen sorular.
Göç etmekte insan
ve
Akıttığı gözyaşları tıpkı yağmurlar gibi hayat kaynağı olacak arkasında bıraktıklarına
Kimisi gönderdiği parayla,
Kimisi bıraktığı anıyla.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder